donderdag 8 mei 2008
vrijdag 28 maart 2008
WORKSHOP INTUITIEF SCHILDEREN 6 EN 7 APRIL

Zondag 6 en maandag 7 april 2008
Dagworkshop intuitief schilderen
Inclusief lunch en materiaal acryl en doek
Van 10:00 tot 15:00 a 75,-- per persoon vooraf over te maken.
Voorbij vormen, doelen en technieken toon je jezelf aan jezelf……
Door atelier Elfentuin Nicole Recourt
Informatie en inschrijven binnen in atelier of via mail elfentuin@gmail.com
Telefonisch 06-43204080 en ’s avonds 030-7078309
Emmaplein 158 te Zeist winkelplein Belcourt, achterzijde V&D
Dagworkshop intuitief schilderen
Inclusief lunch en materiaal acryl en doek
Van 10:00 tot 15:00 a 75,-- per persoon vooraf over te maken.
Voorbij vormen, doelen en technieken toon je jezelf aan jezelf……
Door atelier Elfentuin Nicole Recourt
Informatie en inschrijven binnen in atelier of via mail elfentuin@gmail.com
Telefonisch 06-43204080 en ’s avonds 030-7078309
Emmaplein 158 te Zeist winkelplein Belcourt, achterzijde V&D
zaterdag 9 februari 2008
Kinderpartijtje Laureanne zondag 3-2-2008 was een dynamisch samenzijn met twaalf meiden die zichzelf uitbeelden aan de hand van een sprookje uit Italie en een combinatie van intuitief schilderen met wat scrapbook ingredienten eraan toe gevoegd. Het was een geslaagd feest aldus de meiden!
Bel voor informatie met Nicole Recourt - 06-43204080
en 030-7078309
Kinderpartijtjes op afspraak, minimaal tien kinderen, maximaal 15.
kosten 15,-- per kind
duur twee uur
inclusief doek om mee naar huis te nemen. Acryl verf en scrapbookmaterialen. Inspirerend verhaal, mooie intuitieve muziek, tractatie en limonade.... Kortom een super leuke middag...
woensdag 9 januari 2008
Zomaar, omdat ik van je hou!
Zomaar barst ze in lachen uit en omhelst een wildvreemde vrouw die haar verbaasd aankijkt. ‘Zomaar, omdat ik van je hou!’ schatert ze als de vrouw haar lippen tot het woord ‘waarom?‘ vormt. ‘Gewoon omdat jij mijn zus bent’. ‘Hoe…?’ wil de vreemde vrouw vervolgen, maar de lachende vrouw huppelt al weer verder het leven in als een dartelende vlinder.
Ze steekt de straat over en ziet een oude vrouw met een rollator onzeker naar het voorbij razende verkeer kijken. Lachend steekt ze haar hand vooruit naar een naderende auto en de andere hand steekt ze door het brozen gebogen arm van de oude vrouw. Samen schuifelen ze naar de overkant en de lachende vrouw kust de oude vrouw op haar voorhoofd. De oude vrouw heft haar gerimpelde gezicht op en vraagt; ‘Waarom doet u dat?’ Waarop de lachende vrouw zegt; ‘Zomaar, omdat ik van u hou!’ De oude vrouw kijkt bedenkelijk en zegt;’ Maar u kent mij helemaal niet! Dat is niet waar’, lacht de lachende vrouw, ‘wij zijn leven dat nimmer afgescheiden was!’ en ze zwiert een cirkel om een lantaarnpaal als de zweefmolen waar ze zo van hield uit haar jeugd. De oude vrouw schenkt haar meewarige glimlach en de lachende vrouw neemt de glimlach mee als haar geschenk.
De lachende vrouw kijkt omhoog waar machtige wolken luchtkastelen bouwen. Ze luistert naar het opgewonden gekwetter van de vogels die haar de laatste roddels vertellen, ze laat zich strelen door de wind als een vurige minnaar en innig omhelzen door de stevige takken van een oude beuk als een wijze vader. De zon breekt door en regen valt met regenbogen uit de hemel als ik zomaar dit onnozele verhaaltje aan het verzinnen ben.
Zomaar omdat ik daar zin in heb. Zomaar lijkt het me zo leuk als dit een werkelijkheid was waarin we elkaar zomaar vertelde dat we van elkaar hielden. Zomaar zonder enige schroom. Zomaar tegen een wildvreemde in de gierende oostenwind met klapperende tanden van de kou. Zomaar tegen de buschauffeur in een overvolle tram. Zomaar tegen de vrouw achter de toonbank van de bakkerij. Zomaar tegen mijn spiegelbeeld iedere ochtend als ik weer opsta.
Zo en maar zijn woorden van uitstel en angst. Ik zal je zo vertellen dat ik van je hou, maar eigenlijk durf ik het niet. Maar wat voor vreselijks kan mij nu overkomen als ik een wildvreemde vertel dat ik van hem of haar hou. ‘Dat het niet zo gepast is? Dat ik zo wel erg vrijpostig ben. Dat ik maar loop te dromen en dat de wereld nou eenmaal niet zo is.’ Wiens wereld eigenlijk en is die wereld dan wel mijn wereld? Want de wereld die ik zie is liefdevol en gevuld met vreugde. Die wereld bied ruimte voor echtheid om te uiten wat ik voel in het moment. Die wereld troost elkaar en reikt elkaar een hand, zonder betweterig te zijn. In deze wereld worden mensen gezien in al hun kracht, schoonheid en potentie, ongeacht de rol die ze spelen. Wie ze zijn wordt niet afgemeten aan enig maatschappelijk succes. In mijn wereld doen mensen niet hun best om verlichting te zoeken en zijn ze gewoon blij hoe ze zijn. Ze delen vanuit hun ervaringen om elkaar te inspireren zonder elkaar te overtuigen van enig gelijk. De ervaring is de waarheid van het moment en word geleefd in liefde.
Ik zucht tevreden dromend en sta op. Ik voel in iedere cel dat ik liefdevolle ervaring ben. Ik voel dat jij liefdevolle ervaring bent. Ik zie ons samen dolen door een landschap van doorleefde illusies en gecreëerde werkelijkheden. Jij en ik, in vrede, oorlog, weelde, armoede, scheiding en relatie. Soms in blakende gezondheid, soms onze ziekmakende gedachtes eruit kotsend hangend boven een pot. Soms sterft een van ons ergens ter wereld om weer op een andere plek opnieuw geboren te worden en ik voel diepe intense liefde voor de geboden ervaring. Ik omhels de door mij soms zo vervloekte spiegels, die mij tot diepe inzichten brachten. Ik bedank de momenten waarop ik het leven als zo zwaar ervaarde dat het leek op doodgaan om weer opnieuw geboren te worden als een lotus uit de modder. Ik gun mijzelf nu een nieuwe ervaring en sta in gedachten recht voor jou. Onze zielen ontmoeten elkaar in de diepe spiegels van onze ogen. Ik reik mijn hand en jij pakt de mijne. Mijn lach, ontwaakt jouw lach en dan vertel ik je dat ik van je hou zoals ik van mijzelf hou, gewoon zoals we zijn. Ik doe het nu en niet zo, zonder maar en met vertrouwen, omdat jij en ik het waard zijn.
Een heel gelukkig en liefdevol 2008 van
Nicole Recourt
Ze steekt de straat over en ziet een oude vrouw met een rollator onzeker naar het voorbij razende verkeer kijken. Lachend steekt ze haar hand vooruit naar een naderende auto en de andere hand steekt ze door het brozen gebogen arm van de oude vrouw. Samen schuifelen ze naar de overkant en de lachende vrouw kust de oude vrouw op haar voorhoofd. De oude vrouw heft haar gerimpelde gezicht op en vraagt; ‘Waarom doet u dat?’ Waarop de lachende vrouw zegt; ‘Zomaar, omdat ik van u hou!’ De oude vrouw kijkt bedenkelijk en zegt;’ Maar u kent mij helemaal niet! Dat is niet waar’, lacht de lachende vrouw, ‘wij zijn leven dat nimmer afgescheiden was!’ en ze zwiert een cirkel om een lantaarnpaal als de zweefmolen waar ze zo van hield uit haar jeugd. De oude vrouw schenkt haar meewarige glimlach en de lachende vrouw neemt de glimlach mee als haar geschenk.
De lachende vrouw kijkt omhoog waar machtige wolken luchtkastelen bouwen. Ze luistert naar het opgewonden gekwetter van de vogels die haar de laatste roddels vertellen, ze laat zich strelen door de wind als een vurige minnaar en innig omhelzen door de stevige takken van een oude beuk als een wijze vader. De zon breekt door en regen valt met regenbogen uit de hemel als ik zomaar dit onnozele verhaaltje aan het verzinnen ben.
Zomaar omdat ik daar zin in heb. Zomaar lijkt het me zo leuk als dit een werkelijkheid was waarin we elkaar zomaar vertelde dat we van elkaar hielden. Zomaar zonder enige schroom. Zomaar tegen een wildvreemde in de gierende oostenwind met klapperende tanden van de kou. Zomaar tegen de buschauffeur in een overvolle tram. Zomaar tegen de vrouw achter de toonbank van de bakkerij. Zomaar tegen mijn spiegelbeeld iedere ochtend als ik weer opsta.
Zo en maar zijn woorden van uitstel en angst. Ik zal je zo vertellen dat ik van je hou, maar eigenlijk durf ik het niet. Maar wat voor vreselijks kan mij nu overkomen als ik een wildvreemde vertel dat ik van hem of haar hou. ‘Dat het niet zo gepast is? Dat ik zo wel erg vrijpostig ben. Dat ik maar loop te dromen en dat de wereld nou eenmaal niet zo is.’ Wiens wereld eigenlijk en is die wereld dan wel mijn wereld? Want de wereld die ik zie is liefdevol en gevuld met vreugde. Die wereld bied ruimte voor echtheid om te uiten wat ik voel in het moment. Die wereld troost elkaar en reikt elkaar een hand, zonder betweterig te zijn. In deze wereld worden mensen gezien in al hun kracht, schoonheid en potentie, ongeacht de rol die ze spelen. Wie ze zijn wordt niet afgemeten aan enig maatschappelijk succes. In mijn wereld doen mensen niet hun best om verlichting te zoeken en zijn ze gewoon blij hoe ze zijn. Ze delen vanuit hun ervaringen om elkaar te inspireren zonder elkaar te overtuigen van enig gelijk. De ervaring is de waarheid van het moment en word geleefd in liefde.
Ik zucht tevreden dromend en sta op. Ik voel in iedere cel dat ik liefdevolle ervaring ben. Ik voel dat jij liefdevolle ervaring bent. Ik zie ons samen dolen door een landschap van doorleefde illusies en gecreëerde werkelijkheden. Jij en ik, in vrede, oorlog, weelde, armoede, scheiding en relatie. Soms in blakende gezondheid, soms onze ziekmakende gedachtes eruit kotsend hangend boven een pot. Soms sterft een van ons ergens ter wereld om weer op een andere plek opnieuw geboren te worden en ik voel diepe intense liefde voor de geboden ervaring. Ik omhels de door mij soms zo vervloekte spiegels, die mij tot diepe inzichten brachten. Ik bedank de momenten waarop ik het leven als zo zwaar ervaarde dat het leek op doodgaan om weer opnieuw geboren te worden als een lotus uit de modder. Ik gun mijzelf nu een nieuwe ervaring en sta in gedachten recht voor jou. Onze zielen ontmoeten elkaar in de diepe spiegels van onze ogen. Ik reik mijn hand en jij pakt de mijne. Mijn lach, ontwaakt jouw lach en dan vertel ik je dat ik van je hou zoals ik van mijzelf hou, gewoon zoals we zijn. Ik doe het nu en niet zo, zonder maar en met vertrouwen, omdat jij en ik het waard zijn.
Een heel gelukkig en liefdevol 2008 van
Nicole Recourt
zondag 18 november 2007
Nieuw atelier Elfentuin en Elfentuig

Atelier Elfentuin & Elfentuig -Visionary Art - Piano Tales
Emmaplein 158 te Zeist
Hoera mijn droom is echt geworden. Een super groot atelier in een voormalig winkelpand van 225mtr samen met een zeer begaafd kunstenares Javelin Schram. http://www.javelinschram.nl/
Als ik aan het schilderen ben daar, bestaat er geen tijd en de inspiratie is een grote ontdekkingstocht van nieuwe technieken gecombineerd met mijn intuitieve manier van werken. Mijn andere droom, werken aan een leukere samenleving is hierdoor ook een stapje dichterbij gekomen. Ik ga delen en verbinden dmv intuitief schilderen samen met de intuitieve klanken van Roger Spees http://www.pianotales.nl/.
Veel mensen voelen zich nog gevangen in een keurslijf van werken, woonlasten, meedoen met de gekte van deze consumtiemaatschappij en vergeten daardoor dat ze ooit dromen hadden. Diepe verlangens, waarin ze zichzelf zagen, vervult van passie en schoonheid. Ik wil delen in het vergeten van de lineaire tijd en wil je uitnodigen je natuurlijke tijd weer te betreden. Ik wil je laten voelen wat kleur en klank met je doet, zonder enige waarde aan vorm te hechten, waardoor je jezelf verrast met het resultaat. Ik wil dat je jezelf wakker schilderd onder het luisteren van magische klanken. Ik wil er tevens een experiment mee verbinden wat ik zelf graag wens te ervaren, namelijk het creeren vanuit overvloed en de mensen die deze avond bezoeken op vrijwillige basis laten bijdragen. Met uitzondering van de materialen, zoals doeken. Ik heb vol vertrouwen in het leven en wens niet meer mee te hoeven draaien in de gekte van meer en nog meer. Ik wil zien dat het mogelijk is voor elkaar te zorgen op een andere wijze, namelijk die vanuit jezelf komt....
8 december 2007 van 10:00 tot 16:00 is onze open atelier dag een gerealiseerd feit en ik hoop je daar te zien en ontmoeten.
13 december 2007 van 19:30 tot 22:00 eerste verbindingsavond klank en kleur, mmv Roger spees en mijzelf.
Het atelier voorziet in cursussen oude meester technieken in olieverf door Javelin schram.
Kinderatelier Elfentuig: iedere woensdagmiddag van 13:30 tot 15:30
Workshop intuitief schilderen donderdag en vrijdag van 9:30 tot 12:30
tevens geschikt voor thema dag bedrijfsuitje.
mail me voor meer info: elfentuin@gmail.com
Abonneren op:
Posts (Atom)
Een andere samenleving!door nicole Recourt
Heb jij ook het verlangen bij te dragen aan een nieuwe samenleving?
Zou het niet leuk zijn als jij ook mensen bij elkaar zou brengen, die een initiatief, een idee, of al op een concrete wijze werken die aansluit bij een nieuwe samenleving.
Een samenleving waarin we verantwoording voor onszelf en elkaar dragen. Een samenleving waar gezonde onbespoten voeding vanzelfsprekend wordt, waar de kinderen weer kind mogen zijn, waar mensen elkaar erkennen, waar het besef doordrongen is dat vriendelijkheid jezelf en de ander een goed gevoel geeft.Een samenleving waarin we creeren vanuit overvloed en vertrouwen, inplaats van winstbejag, geen gezweef, maar praktisch handelen.
Wat ik om mij heen zie, zijn altijd fragmenten van de circel, maar nooit een holistische kijk die een hele nieuwe circel vormt..... Wil je meer van deze oproep lezen of het artikel wat ik erover geschreven heb? Mail me dan
elfentuin@gmail.com
Eigenwijsheid door Nicole Recourt
Ik las een stukje van Osho over slimme en domme mensen die de tempel in stand houden. De slimme mensen waren de priesters die een onbegrijpelijke taal spraken die de mensen naar de tempel lokte en de domme mensen de gene die de priester volgde de tempel in om met open mond en een serieus gezicht naar zijn woorden te luisteren. De mensen keken op tegen de priester, want hij sprak de taal van God en daar moest je heel geleerd voor zijn. Eigenlijk verhief de priester zich op een troon en maakte de domme mensen zich ondergeschikt aan hem, probeerde te begrijpen wat de priester hun vertelde, omdat ze net als iedereen worstelde met hun gevoel van afgescheidenheid. De rol van de priester is zo overtuigend neergezet en word in stand gehouden door de mensen die het mogelijk maken dat de priester op zijn troon blijft zitten..... Wil je de hele column lezen, mail me dan elfentuin@gmail.com
Ode aan de spiegel van de maatschappij door Nicole Recourt
Je doorgroefde gelaat, vaak ongeschoren.
Diep droeve blik zonder expressie.
Wat bracht jou tot je diepste dalen?
Waar het recht van het sterkste geldt.
Slapend onder een kartonnen deken.
Je poriën zijn zwart.
Nicotine kleeft als een bruid aan je wijsvinger.
Bedachtzaam krab je door je haar
Rouwranden onder lange nagels.
Voor je staat de stille getuige van blik en glas.
Naast al je bezittingen gehuld in plastic.
Waar je jezelf mee overeind houdt.
Waar je bestaan om draait.
Door iedereen uitgekotst.
Weet je niet meer wat je 5 minuten geleden deed.
Degene die zich om jou bekommert geeft je koffie met broodjes.
Dat is je enige structuur in je vrije bestaan.
Hoe vrij ben je als je niet zonder alcohol en drugs kan bestaan?
Hoe ziet je wereld er dan uit?
Hele column lezen? Mail me dan elfentuin@gmail.com



